Mostrando entradas con la etiqueta En el Muro. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta En el Muro. Mostrar todas las entradas

viernes, 1 de mayo de 2009

Toca Queen

Después de un temido día vuelve otro, pero esta vez ha salido el sol, con mas fuerza que nunca.



No debo adelantar acontecimientos.
Esto lo he aprendido en 48 horas en las que no hice nada mas que adelantarlos sin darme cuenta que sufría sin razón. Una pérdida de un tiempo maravilloso.
Lección aprendida.

Puesto que es viernes, toca poner el tocata, me apetece vibrar con un directo.



Feliz fin de semana.

martes, 7 de abril de 2009

Still Got The Blues

Que son los sentidos. Aquellos que se pueden tocar en una guitarra, cada nota aferrada a una cuerda, cada punteo, cada sonido...

Gary Moore.




Hoy toca grabar a fuego las palabras en el muro, anonimas, ardientes, eternas

martes, 3 de marzo de 2009

03 03 1969

Esta es pues una fecha importante para mi, y solo por ello hoy me voy a hacer un regalo. Un regalo que me trae buenos recuerdos.



Jon Anderson y Vangelis, me los he encontrado en un cajón lleno de trastos. Allí dentro abundaban recuerdos y recuerdos, -una pulserita de recién nacida, un recordatorio de la comunión, una caja con fotos de mis amigas de segunda etapa de E.G.B., y mil cosas mas- acumulados durante ya... mmmm cuarenta años!!! Increiblemente, me doy cuenta ahora de que ya los recuerdos se acumulan junto a los trastos.

Esta canción me recuerda a cuando volaba subida a las cadenas del tío-vivo que estaba en la alameda, pero... si esto fue hace apenas unos años! No, no quiero contarlos. Quiero seguir aquí, soñando que vuelvo a volar y que mi pelo golpea mi cara, que saludo a mis padres a cada vuelta del tío vivo enseñándoles orgullosa que soy capaz de soltar una mano demostrando que soy mayor y no tengo miedo de soltarme. Que puedo caminar sola en la vida, que ya estoy enamorada de la luna y que podré jugar a tener un hogar de verdad.

Quiero cerrar los ojos, y a los cuarenta, soñar un poco mas...

viernes, 9 de enero de 2009

Bos amores

Bos amores

Cal olido de rosas que sai de antre o ramaxen
nunha mañán de Maio, hai amores soaves
que n'inda vir se sinten, nin se ve cando entraren
pola mimosa porta que o corazón lles abre
de seu, cal se abre no agosto
a frol ó orballo da tarde.
E sin romor nin queixa, nin choros, nin cantares,
brandos así e saudosos, cal alentar dos ánxeles,
en nós encarnan puros, corren coa nosa sangre
i os ermos reverdecen do esprito onde moraren.
Busca estes amores... búscaos,
si tes quen chos poida dare;
que estes son soio os que duran
nesta vida de pasaxen.

Rosalia de Castro.



"Ila vai o mar" - Milladoiro

Mi primer post para el 2009 hacía ya unos dias que corría por mis venas.

Acabado el 2008 con musica, no podría empezar el 2009 de otra manera. Sintetizo, pues, un poema que invita al amor puro y duradero, fresco y joven, una canción "Ila vai o mar" que me hace saborear la sal de mi mar y oler la brisa que mece un amanecer rumoreando con atrevidas y frías, frías, olas...


Así pues, me incorporo, lenta, sin prisa...

P.D. No he encontrado tradución para este poema, si alguien quiere que se lo traduzca, encantada de la vida se lo mando por correo electrónico.

miércoles, 17 de diciembre de 2008

Acompañando mi pensamiento…



A veces, las palabras no fluyen como quiero, se vuelven torpes y se agolpan sin sentido ni orden, entonces, me siento ahogar en ellas.

Dejo escapar un sentimiento aprisionado durante horas nocturnas, empapadas de reprimidas lágrimas… que me oprime y me disgusta.

La integridad de la fuerza diaria desaparece por momentos, el estrés y la ansiedad son voraces e incansables, dejando su implacable huella día tras día, y todo se va desmoronando lentamente. El consuelo se desvanece y una vez llegado al fondo, donde no puedo bajar mas, ya que todo se ha caído a mi lado, una vez alcanzada esa soledad vital, cuando ya el cansancio ha hecho su trabajo, es cuando me envuelvo en mi, cuando veo a través de mis ojos y oigo con mis oídos, y empiezo a revivir el verdadero sentido de mi esfuerzo, de esa lucha constante, de esa ilusión de futuro, de esa pasión y entrega abnegada y ciega que toda madre lleva en su alma…

Siendo necesario el llanto, siendo imprescindible ese momento de soledad, me acompaño en mi pensamiento, me sumo en mi misma y me dejo fluir a través de los sonidos…